hatırımda kaldığı kadarıyla, ''kalpten kalbe yol vardır'' demek. bir arap deyişi, hadis olduğunu da işitmiştim. bu söz aklıma geldiğinde, hemen peşine, birbirini görmeden yirmi yıl boyunca mektuplaşan halil cibran ve may ziyade geliyor. cidden garip bir şey. sadece bakışmayla da alakalı değil, bir söz, bir ses, bir öz, bir iz... kelimeler mi kifayetsiz kalıyor, ben mi tarifte acizim... neyse işte, şey diyecektim... may ziyade'nin ölüm haberi geldiğinde, halil cibran şunu yazıyor:''hiçbir zaman bu kadar acı çekmemiştim. hiçbir kitapta bir varlığın bu kadar acı çektiğini, bu kadar büyük bir acıya katlanacak gücü bulacağını okumamıştım..''
