insan sarılmadıkça büyür, sarılamadıkça ölürmüş... evet, böyle görüyorum...
güzel bir fiil. i̇nsanın etrafında bunu gerçekleştirebileceği bir sevdiğinin olması büyük nimettir. kıymetini bilmek lazım.
üç kere pat pat, üç kere pıt pıt.
(bkz:478179) bu entrymin üzerinden baya geçmiş... sarılmak... bilmiyorum... bir anlam ifade etmiyor artık. çünkü bu işi hesapsız, önyargısız yapabilenler sadece henüz yürümeye başlamış çocuklar. yeni doğmuş bebe ihtiyaçtan yapıyor, büyümüş insanların hesabını ise ben anlamıyorum artık.
samimi olunca gerçek bir terapi etkisi gösterir. bazı arkadaşlarımı görünce birkaç dakika sarıldığımızı, sonra birbirimizin ellerini sıkıca tutup tebessüm ettiğimizi unutamıyorum. bir de 5-6 yaşlarındaki çocukların mahalleye geldiğimi görünce "hocaaammmm" diye bağırıp koşarak sarılmalarını çok hem de çok özledim.
