aile kurmak

kıymetli olduğuna inandığım ama mevcut normlar bana uymadığı için uzak durduğum meşgale. her türlü külfet: ya maddi yönden çok yıpranıyor insan ya manevi yönden. insanlar birbirlerine neden bu kadar zulmediyor anlamakta zorlanıyorum. dünyanın en basit işleri aynı zamanda yine en yüce işleri olabilir mesela. bunu mu anlayamıyoruz acaba... her güzel şeyde çetinlik yaratma fikri nasıl zerkedildi bize?..

çok uğraştırıcı süreçleri içinde barındıran, aslında kolay olup insanlar tarafından zorlaştırılan, harcanan veya harcanacak olan emeklerin sonuna kadar hakedildiğine inanmayınca insan için zulme dönüşen ama aslında dünyanın en güzel şeylerinden biri olan birliktelik.

telefonunuzun notlar kısmını, kitaplardan çizdiğiniz cümleler için kullanırken bir anda market alışveriş listesi ve misafir menüleriyle dolduran birlikteliği gerçekleştirmek.

i̇ki farklı alemin ortak hayat kurma çabasıdır. i̇ki farklı alem... yetiştikleri ortam farklı, çevreleri farklı, düşünme tarzları, okuduğu/okumadığı kitaplar, karşılaştığı olaylar, zaafları, zevkleri hepsi farklı. ve ortak bir hayat kurmaya çalışırlar. daha kendisini tam olarak anlayamamış insanların karşılıklı anlayış beklediği bir birliktelik. fakat samimi olunduğunda, insan kendisini onda görmeye başlıyor. kendini, içini, karakterini bir aynada seyrediyor. suskunluğunu, neşesini, öfkesini, nefretini, hüznünü görüyor. zihin ve gönül dünyasında yeni adalar keşfediyor ve her farkedişte kendini daha iyi anlıyor. kendini anladığında onu da anlıyorsun. onu anladığında kendini anlıyorsun. onu sevdiğinde kendini seviyorsun, kendini sevdiğinde onu seviyorsun. her şeyin özünde saf bir sevgi ve şefkat olduğunu görmeye başladığındaysa sadece eşinle değil kainattaki her zerreyle ortak oluyorsun.
tabi akşam eve geldiğinde yemek hazır değilse ortaklık zarar görebiliyor :d fakat içten bir anlayış açı tok, toku da aç ediyor.

"bir ben var benden içeriyi " görme fırsatının olduğu terbiye mektebi.