affetmek

i̇lk başta çok zor gelen fakat sonradan affetmemenin insanın karşısındakinden çok kendine zarar verdiğini anladığı vakit affediyor, yavaş yavaş insanın içindeki kin de sönüyor. birazcıkta alışkanlıkla alakalı bir durum, insan ister istemez her şeye alışıyor. ama unutulmuyor, o kişinin sebebiyet verdiği çöküntülerin kalıntıları insanın yüreğinde kaldıkça unutulmuyor. i̇nsan gülemiyor affettiği insanın yüzüne karşı, sarılamıyor, özleyemiyor.. eskisi gibi olsun da istemiyor.(*)
asıl acı veren durum affettiği insanın hiçbir şeyden haberdar olmaması..