ne yazık ki eski oturduğum yer. tam bir cehennemdi burası bizim aile de dahil büyük çoğunluğu inşaatçıydı. sonrasında tekstil gelir sanırım. sürekli millet birbiri ile kavga ediyodu. akrabası çok olan hiyerarşik olarak üstündü. yan komşularımız kalaşnikof uyuşturucu falan satıyordu. gece tofaş arabalarında apaçi müzikleri. burdan sonra yine fakir bir semt olan mamaka geçtim ama bura ile esenyurt arasında dağlar kadar fark var. millet fakir sokaktan geçerken abi çikolata al abi sen dünyanın en iyi abisisin diyen çocuklar dolu. orda ise küfür edip kaçan çocuklar vardı.
iki ay kadar vakit sarfetmek zorunda kaldığım ilçe müsveddesi. binalarınız yerin dibine batsın.(bkz:dünyanın en çirkin ilçesi)
istanbul büyükçekmece'de bir semt iken, 2008 de ilçe olmuştur.
