hayatımın ilk mânilerini yazmış bulundum. okumak daha keyif verici ama bi yerden başlamak gerek :) i̇lki zaten bir selamınaleyküm ben geldim mahiyetinde oluyor çünkü okuyup yazmaya çalıştığım yer sadece mâni olarak yorum atılabilen bir ileti idi. 1.bu maniler beni benden aldı yazmayı hiç bilmem de okumak çok sardıi̇sterdim söylemek hep ramazanda, sahurda ya da gönül verilen insana mum ışığında :) mesela bana gelen cevap:olmuş işte yusuf hocamsensin işte dörtlük yazan hoşgeldiniz aramıza okumaktan zevki alan :)2. bu da sonraki yazdığım mâni:bilmem nedendir içimdeki bu hüzün söylenecek çok söz var da anlaşılmaz bütünaklım anlamıyor ahvalimi hiçbir günyalnız ümitvârım cümle insandan iyiliğe düşkün.olmuş mu bilmiyorum ama birazcık olsun cümleleri düşünmek bağlamında geliştiriyormuş insanı :)
