şehir hayatının eksileri çok göze batınca güzel geliyor ama işin aslı öyle değil. yaklaşık bir aydır dağların arasında, şehirden yüzlerce km uzakta ikamet ediyorum. zaruri haller haricinde oturup iki kelam edilecek insan yok. internet olsa da belli bir yere kadar taşıyor insanı. şunu anladım: insan eğer iç huzuru yakalayabilecek kabiliyette değilse doğada yabanileşiyor. insani vasıfları elde etmek, tefekkürle kendini ileri atmak falan mümkün olmuyor. tam aksi bir yola giriyor. belki de riyazetteki gibi bir hazırlık evresi gerekiyordur, bilemiyorum.
ciddi ciddi düşünebilirim. sadece nereden nasıl bir izin almam gerekiyor onu bilmiyorum. amca yapmış ne güzel. neden olmasın? deprem riski de yok. :)video
