hayatımın en uzun süre baktığım ekranı olabilir. çalışmak için açıyorum, ama bir bakmışım youtube’dayım, sonra oradan spotify’a, sonra twitter... her şey onda, o yüzden ondan kaçmak da zor maalesef.. bazen iş arkadaşı, bazen oyun kankası oluyorsun, bazen de sessiz bir terapi geliyor insana.. ama ne olursa olsun, günün sonunda gözüm ağrıyor, sırtım tutuluyor, yine de ertesi gün aynı saatte başına geçiyorum. çünkü başka çarem yok gibi.. alışkanlık işte...
