arada dedemlere yatıya gidiyorum onların o yavaş ve sakin geçen bir günlerinin içinde olmak iyi hissettiriyor. bazen sıkılıyorum ama onların sırf varlığımla bile mutlu olduklarını görmeyi seviyorum, anneannemin sadece torunlarına özel söylediği iltifatları dinlemeyi seviyorum, teyzemin sevgisini sevdiğim yemekleri yaparak göstermesini seviyorum, dedemi her zamanki gibi televizyonun karşısında görüp sarılmayı seviyorum…
bu vakitlerde de yaşlılığın nasıl bir şey olduğunu gözlemliyorum vücudun artık eskisi gibi olmayışı, ağrının sızının fazla olduğu, ilgi ve inatçılığın ağır bastığı bir nevi çocuklaşan büyük insanlar oluyorsun. biraz kısmetliysen bir şeylerden hala zevk alabiliyorsun ama içinde o merak duygusu körelmiş oluyor. sadece etrafında insan olsun istiyorsun birkaç eski hatırayı döndüre döndüre tekrardan anlatarak mutlu olmaya çalışıyorsun.
bir gün de meraktan anneanneme aklından ne geçiyor, hiç bir şeyler düşünüyor musun? diye sormuştum.
o da “düşünüyorum da bir şeyler” gibi pekte hevesli olmayan bir şekilde cevap vermişti.
i̇nsanın bedeniyle beraber zihni de bir çöküşe uğruyor gibi ama bu farklı yaşam şartları ve sağlık deneyimleriyle de ilgilidir.
hayatının çoğunu bahçede hayvanlarla geçirmiş bir nesilin yaşlılığında bu gibi sorulara merakla cevap vermemesi bana nedense doğal geliyor.
bir yandan da eskiden beri hep okumuş, gezmiş belki bir yazarın yaşlılıktaki zihninin diğerinden bir farkı var mıdır diye de düşünüyorum.
sadece düşünüyorum cevabını bulmuş değilim :)
bu vakitlerde de yaşlılığın nasıl bir şey olduğunu gözlemliyorum vücudun artık eskisi gibi olmayışı, ağrının sızının fazla olduğu, ilgi ve inatçılığın ağır bastığı bir nevi çocuklaşan büyük insanlar oluyorsun. biraz kısmetliysen bir şeylerden hala zevk alabiliyorsun ama içinde o merak duygusu körelmiş oluyor. sadece etrafında insan olsun istiyorsun birkaç eski hatırayı döndüre döndüre tekrardan anlatarak mutlu olmaya çalışıyorsun.
bir gün de meraktan anneanneme aklından ne geçiyor, hiç bir şeyler düşünüyor musun? diye sormuştum.
o da “düşünüyorum da bir şeyler” gibi pekte hevesli olmayan bir şekilde cevap vermişti.
i̇nsanın bedeniyle beraber zihni de bir çöküşe uğruyor gibi ama bu farklı yaşam şartları ve sağlık deneyimleriyle de ilgilidir.
hayatının çoğunu bahçede hayvanlarla geçirmiş bir nesilin yaşlılığında bu gibi sorulara merakla cevap vermemesi bana nedense doğal geliyor.
bir yandan da eskiden beri hep okumuş, gezmiş belki bir yazarın yaşlılıktaki zihninin diğerinden bir farkı var mıdır diye de düşünüyorum.
sadece düşünüyorum cevabını bulmuş değilim :)
