yaşlılık

nedense bu hale sahip insanların,hepsi iyi gibi gelir çoğu kişiye, bende dahil..
aynı insan 40 yaşındayken olumsuz vasıflara sahip olabilir, sevilmeyebilir herhangi bi sebepten ötürü ama yüzler kırışmaya saçlar beyazlamaya başlayınca hepsine bi şirinlik gelir, yardım etmek istenir hürmet gösterilir, 30 yıl önce birşey söylediğinde sinirbozucu gelirken kavga çıkarılırken belki,30 yıl sonra yaşlı ya..huysuzluk yapıyo deyip gülümsenir geçilir.

yaşlılar yaşlılık için "kapıya bacaya uğratılacak şey değil" derler.

her ne kadar mana itibarı ile farkı yoksa da ihtiyarlık varken, müsbet manalar yükleyemediğim kelime.
yaşlanmak istemiyorum ama bir an evvel ihtiyarlamak istiyorum mesela.

yaşlılık harman zamanına benzer. mahsulleri sonuna kadar toplama ve dinlenme zamanı gelmiştir artık. yaşlılık sulak ve kuraklık arasında gidip gelen ömrün, sonuca doğru yol aldığı son dönemeçtir.

dertli sözlük yazarları önce evlenip barklandılar şimdi çoluk çocuk sahibi olmaca. yeni nesilden gelen de yok . biz burda dede nine oluruz :) örmeye şişleri, bardağa dişleri, bağ bahçe işleri, hazırolup bekleyun.

(bkz:ilk yazarlar)
bu arada örgü örmek güzeldir.

arada dedemlere yatıya gidiyorum onların o yavaş ve sakin geçen bir günlerinin içinde olmak iyi hissettiriyor. bazen sıkılıyorum ama onların sırf varlığımla bile mutlu olduklarını görmeyi seviyorum, anneannemin sadece torunlarına özel söylediği iltifatları dinlemeyi seviyorum, teyzemin sevgisini sevdiğim yemekleri yaparak göstermesini seviyorum, dedemi her zamanki gibi televizyonun karşısında görüp sarılmayı seviyorum…

bu vakitlerde de yaşlılığın nasıl bir şey olduğunu gözlemliyorum vücudun artık eskisi gibi olmayışı, ağrının sızının fazla olduğu, ilgi ve inatçılığın ağır bastığı bir nevi çocuklaşan büyük insanlar oluyorsun. biraz kısmetliysen bir şeylerden hala zevk alabiliyorsun ama içinde o merak duygusu körelmiş oluyor. sadece etrafında insan olsun istiyorsun birkaç eski hatırayı döndüre döndüre tekrardan anlatarak mutlu olmaya çalışıyorsun.

bir gün de meraktan anneanneme aklından ne geçiyor, hiç bir şeyler düşünüyor musun? diye sormuştum.
o da “düşünüyorum da bir şeyler” gibi pekte hevesli olmayan bir şekilde cevap vermişti.

i̇nsanın bedeniyle beraber zihni de bir çöküşe uğruyor gibi ama bu farklı yaşam şartları ve sağlık deneyimleriyle de ilgilidir.
hayatının çoğunu bahçede hayvanlarla geçirmiş bir nesilin yaşlılığında bu gibi sorulara merakla cevap vermemesi bana nedense doğal geliyor.
bir yandan da eskiden beri hep okumuş, gezmiş belki bir yazarın yaşlılıktaki zihninin diğerinden bir farkı var mıdır diye de düşünüyorum.

sadece düşünüyorum cevabını bulmuş değilim :)