okuduğum en rahatsız edici, en iç sıkıcı, en anlamlandıramadığım metinlerden biri herhalde.
kendimi sürekli ölümü düşünüp korkudan titrerken bulduğum bir dönemde, yaşadıklarım da “ölüm çok yakın” diye bağırırken okumak için neden böyle bir şey tercih ettiğimi hiç bilmiyorum.
buna masal diyen, klasik diyen, başyapıt diyen insanlar var. belki daha berrak bir kafa için böyle nitelendirmek mümkün olabilir ama sağlıksız bir ruh haliyle uzak durulması gereken, ne atlattığı belirsiz, tuhaf bir roman.
”dağılan, çözülen bir kitleydim ben. sanki ben hep böyleydim, böyle de kalacağım: acayip, biçimsiz bir karışım...”
kendimi sürekli ölümü düşünüp korkudan titrerken bulduğum bir dönemde, yaşadıklarım da “ölüm çok yakın” diye bağırırken okumak için neden böyle bir şey tercih ettiğimi hiç bilmiyorum.
buna masal diyen, klasik diyen, başyapıt diyen insanlar var. belki daha berrak bir kafa için böyle nitelendirmek mümkün olabilir ama sağlıksız bir ruh haliyle uzak durulması gereken, ne atlattığı belirsiz, tuhaf bir roman.
”dağılan, çözülen bir kitleydim ben. sanki ben hep böyleydim, böyle de kalacağım: acayip, biçimsiz bir karışım...”
