ağaç gibi münzevi olunabilirse ben okeyim. aralarında yaşadığımız ve muhatap olduğumuz kimse kimseyi olduğu gibi anlamıyor gibime geliyor çok zaman, daha çok gökle yer arasında (böyle de ölümle rabbülalemin arasında yalnızız çünkü) ve kuşlarla, bulutlarla haşır neşir yasamak guzel bir seçenek... bir de çiçek açan ağaçsam değmeyin keyfime!..
