ağaç gibi münzevi olunabilirse ben okeyim. aralarında yaşadığımız ve muhatap olduğumuz kimse kimseyi olduğu gibi anlamıyor gibime geliyor çok zaman, daha çok gökle yer arasında (böyle de ölümle rabbülalemin arasında yalnızız çünkü) ve kuşlarla, bulutlarla haşır neşir yasamak guzel bir seçenek... bir de çiçek açan ağaçsam değmeyin keyfime!..
şuan içinde bulunduğumuz gündelik yaşam.
işten eve evden işe. akşam eğlenceleri kalmadı, çünkü artık insanlar evine misafir çağırmayı bile külfet olarak görüyor. dışarı çıkmanın maddiyatı çoğu hayatı zorluyor. herkes sıkıcı hayatından kaçmak için telefonlara gömüldü, buda diğer izolelik.
