i̇lk sorduğum soru “ne zaman gidecekler” olurdu, ortalık buz keserdi bir an. annem açıklardı telaşla, “her anın tadını çıkarmak istiyor” kimseye doyamazdım. şimdilerde nasıl olduğumun fotoğrafı: yorgun argın eve dönerken, elinde hediyelik ikram poşetleriyle bir adres aradığı belli olacak şekilde etrafa bakına bakına yürüyen kişinin bana geliyor olmasını diledim. dostlarım bana gelirken tıpkı böyle görünüyor olmalılar diye düzelttim o hissi, gülümsedim. akşamın darında elinde ikramlarla kapısına dayanılacak yaşları geçtik mi sözlükcüm?..
