gerekli gereksiz yapılan eylem.
-dolu-konuşmak bi maharet -dolu dolu- susmak ayrı bi maharet,hem susmayı hem konuşmayı bilmekse sanat.
bazen ihtiyaç,bazen mecburiyet.
kişinin aynasıdır...
--- iktibas ---
çok konuşuyoruz. çünkü ne kadar konuşursak özgürlük alanımızın o denli geniş olduğu fısıldanıyor bize. önümüze atılan her düğümü çözmeye yönelik bir yaşam kodumuz var. bizi ilgilendirsin ya da ilgilendirmesin , durup dinlenmeden sürdürülen ilkesiz ve içeriksiz bir çaba bu. belki de bir an sustuğumuzda, kendimizi dinlediğimizde, içimizden yüreklerimize doğru akacak ince bir sızının gerçekliğimizi sorgulatması ile yüzyüze kalacağımız endişesi...
--- iktibas ---
çok konuşuyoruz. çünkü ne kadar konuşursak özgürlük alanımızın o denli geniş olduğu fısıldanıyor bize. önümüze atılan her düğümü çözmeye yönelik bir yaşam kodumuz var. bizi ilgilendirsin ya da ilgilendirmesin , durup dinlenmeden sürdürülen ilkesiz ve içeriksiz bir çaba bu. belki de bir an sustuğumuzda, kendimizi dinlediğimizde, içimizden yüreklerimize doğru akacak ince bir sızının gerçekliğimizi sorgulatması ile yüzyüze kalacağımız endişesi...
--- iktibas ---
kendi kendine yapana deli damgası vurduran eylem...
filistin’i konuş!!!!!!!!
filistin’i anlat!!!!!!!!!!
boykotu konuş!!!!!!!
boykotu anlat!!!!!!!!!
rahatsız mı oluyorlar? vicdanlarını susturanlara inat sen konuş kardeşim
filistin’i anlat!!!!!!!!!!
boykotu konuş!!!!!!!
boykotu anlat!!!!!!!!!
rahatsız mı oluyorlar? vicdanlarını susturanlara inat sen konuş kardeşim
konuşmak bile bazen bir nimettir insana, disleksi hastalığını duyup , gördüğümde kendi kendime böyle demiştim.
https://autotrainbrain.com
https://autotrainbrain.com
ben küçükken yetişkinlerle konuşmayı çok severdim, yanlarında olup sohbetlerine katılmak ve hemen büyümek isterdim sözlük. şimdiyse çocuklarla konuşmayı daha çok seviyorum, onların boş muhabbetleri arasında fikrimi sormalarını, benim de saçma bir fikirle onlara katılıp gülmeyi çok seviyorum. genelde bu halimi hep çocukların yanında gösterebiliyorum, o yüzden de onlarla daha iyi anlaştığımı söyleyebilirim. büyüdükçe anlıyorsun ki yetişkinler çok da büyülü şeyler konuşmuyorlarmış yarısı birbirini çekiştiriyormuş, hep bir kin ve fesatlık varmış bakışlarında, bedenleri sadece büyükmüş, yaptıkları değil... fark edemedim belli ki, çocukken bunları fark etsem bu kadar erken büyümek istemezdim, belki daha çok çocuksu davranırdım zamanında. şimdi şahsen en çok hasretini çektiğim şeyi, çocukken doyasıya yaşayamamanın sessizliğini yaşıyorumdur kim bilir...
