ben küçükken yetişkinlerle konuşmayı çok severdim, yanlarında olup sohbetlerine katılmak ve hemen büyümek isterdim sözlük. şimdiyse çocuklarla konuşmayı daha çok seviyorum, onların boş muhabbetleri arasında fikrimi sormalarını, benim de saçma bir fikirle onlara katılıp gülmeyi çok seviyorum. genelde bu halimi hep çocukların yanında gösterebiliyorum, o yüzden de onlarla daha iyi anlaştığımı söyleyebilirim. büyüdükçe anlıyorsun ki yetişkinler çok da büyülü şeyler konuşmuyorlarmış yarısı birbirini çekiştiriyormuş, hep bir kin ve fesatlık varmış bakışlarında, bedenleri sadece büyükmüş, yaptıkları değil... fark edemedim belli ki, çocukken bunları fark etsem bu kadar erken büyümek istemezdim, belki daha çok çocuksu davranırdım zamanında. şimdi şahsen en çok hasretini çektiğim şeyi, çocukken doyasıya yaşayamamanın sessizliğini yaşıyorumdur kim bilir...
